Czy
chciałbyś, aby dziewczyna napisała specjalnie dla ciebie minigrę? Dla mnie
nigdy żadna nie napisała... Teraz wiem, ile straciłem i jakie to ekskluzywne i
rozczulające uczucie!
Gdy
jesteś czternastolatkiem, masz prawo, a nawet obowiązek do popełniania błędów.
Ci „bezbłędni” nastolatkowie są, moim zdaniem, niewiarygodni i z urzędu podejrzani.
Ale spokojnie – w „Niemożliwej fortecy” takowych nie ma…
Historia
„Niemożliwej fortecy” rozpoczyna się w maju 1987 r., w czasach, gdy „Bernard Goetz miał proces za zastrzelenie
czterech młodych ludzi w podmiejskim pociągu. Gary Hart zrezygnował z kampanii
prezydenckiej po przyznaniu się do romansu z Donną Rice. Coraz więcej ludzi
umierało na tajemniczą chorobę AIDS.” A Billy Marvin z małego miasteczka Wetbridge,
w stanie New Jersey, książkowy protagonista i zarazem narrator, po chwili
dodaje: „Nie znałem szczegółów tych
historii i tak naprawdę mało mnie obchodziły. Interesowały mnie tylko
czasopisma dotyczące oprogramowania komputerowego.” Bo chociaż w szkole
radzi sobie bardzo przeciętnie, mając chociażby ogromne problemy z przedmiotem
o nazwie „skały i strumienie”, to będąc w domu, z powodzeniem programuje gry
wideo na swoim Commodorze 64, jak również nie wyobraża sobie wolnego czasu bez
towarzystwa dwóch czternastolatków, swoich kumpli i rówieśników: Alfa (nie
tylko imieniem, ale i wyglądem przypominającego słynnego kosmitę z
telewizyjnego show) i Clarka (przykuwającego uwagę wszystkich dziewcząt
przystojniaka z pewnym fizycznym defektem). Urządzają oni dysputy o popkulturze,
maratony z grą Monopol, nieskończone godziny przed telewizorem, wypady do kina
czy beztroskie przejażdżki na rowerze. Sielankę trzech licealistów burzy pojawienie
się nowego wydania Playboya, w którym można podziwiać samą Vannę White – ukochaną
i dumę wszystkich Amerykanów, prowadzącą popularny program telewizyjny „Koło
Fortuny”.
