 |
| Jack White |
people don't even know me
but
they know how to show me*
Dziś
pisanie biografii o wciąż żyjących “gwiazdach” to norma. Publikacje te – często
o osobach jedynie rozpoznawalnych, bez miarodajnych osiągnięć – wyskakują jak
grzyby po deszczu. Natomiast 43-letni Jack
White wiele już osiągnął, a poznać go można po muzyce…
Jeśli
oglądaliście ośmioodcinkowy serial „Foo Fighters: Sonic Highways” – te muzyczne
wycieczki, inspirujące badanie historii miast przeplatane wieloma rozmowami z ludźmi z branży muzycznej - i wam się to
podobało, to wyobraźcie sobie, że książka o Jacku Whicie jest właśnie takim literackim serialem, tyle że podniesionym
do sześcianu.
Pamiętam to jak dziś.
Dekadę temu na kanale muzycznym leciało akurat „The Hardest Button To Button”
The White Stripes, które szybko przykuło moją uwagę. Prędko zorientowałem się,
że prostota, surowość i emocje tej dwójki w trójkolorowym
anturażu były tym, czego w muzyce od dawna szukałem. Tak się wszystko zaczęło… Najpierw zgłębiłem dorobek tego
wyjątkowego projektu, potem byli The Raconteurs i The
Dead Weather, następnie obejrzałem film dokumentalny „Będzie głośno” z White’em
[reż. D. Guggenheim; 2008], aż wreszcie przyszła kolej na solowe popisy Jacka. Na
ogół nie czuję potrzeby sięgania po (auto)biografie, jednak Jack White to jedna z nielicznych współczesnych
postaci, które tak bardzo mnie intrygują. Niezwykle cenię sobie jego umiłowanie
do tradycji i czerpanie z niej garściami w swojej twórczości. Podziwiam go
za pełne zaangażowanie w to, co robi, a także wierność własnym ideom. Bardzo chciałbym się z nim kiedyś spotkać!
Ocenię tę książkę pod kątem tego, ile (nowego) udało mi się dowiedzieć o Whicie, by lepiej go zrozumieć. Zwrócę też uwagę na to, jak sam Hasted opowiada tę historię.
Ocenię tę książkę pod kątem tego, ile (nowego) udało mi się dowiedzieć o Whicie, by lepiej go zrozumieć. Zwrócę też uwagę na to, jak sam Hasted opowiada tę historię.
